ΜΕΛΟΣ ΕΣΔ

ΜΕΛΟΣ ΕΣΔ
ΜΕΛΟΣ

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

Χρόνια πολλά φαινόμενο!



Ο ίδιος λέγεται Ρονάλντο Λουίζ Ναζάριο Ντα Λίμα. Ωστόσο η λέξη «φαινόμενο» του ταιριάζει καλύτερα. Σαν σήμερα, πριν από 40 χρόνια, έβλεπε το φως ο άνθρωπος που για πολλούς ήταν ο κορυφαίος Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής μετά τον Πελέ και σίγουρα μέσα στους καλύτερους όλων των εποχών.
Παίκτης με φοβερές ικανότητες με τη μπάλα στα πόδια, ικανός να κάνει ακόμη και την πιο περίτεχνη και μαγική ενέργεια και με εξαιρετική ευκολία στο σκοράρισμα. Με το που έπαιρνε τη μπάλα ήξερες ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα πετύχει γκολ.
Ξεκίνησε την καριέρα του το 1993 στην Κρουζέιρο πετυχαίνοντας 12 γκολ σε 14 συμμετοχές. Αυτό έφερε τη μεταγραφή του στην Ευρώπη. Το 1994 λοιπόν ήρθε η μεταγραφή στην Αϊντχόφεν και αμέσως έδειξε ότι πρόκειται για… άλλης πάστας παίκτη. Για δύο χρόνια στην Ολλανδία μέτρησε 46 συμμετοχές και έβαλε 42 γκολ. Σημαντικός αριθμός δηλαδή.
Έτσι, το 1996 ήρθε το μεγάλο βήμα στην καριέρα του και η υπογραφή στη Μπαρτσελόνα. Στους Καταλανούς έμεινε μόνο μία σεζόν κατακτώντας το Κύπελλο Κυπελλούχων, σκοράροντας μάλιστα με πέναλτι το γκολ της νίκης στον τελικό εναντίον της Παρί Σεν Ζερμέν. Δεν σταματούσε να σκοράρει καθώς στο σύνολο πέτυχε 34 γκολ σε 37 συμμετοχές.
Το 1997 πήγε στην Ιταλία και την Ίντερ. Έμεινε 5 χρόνια και πέτυχε 49 γκολ σε 68 συμμετοχές. Ωστόσο ένα σοβαρό πρόβλημα τραυματισμού τον έθεσε εκτός δράσης για πολύ καιρό. Έχασε ολόκληρη τη σεζόν 2000-01 λόγω προβλήματος στο γόνατο. Πριν από αυτό όμως κατέκτησε το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 1998.
Το καλοκαίρι του 2002, ανανεωμένος, απαλλαγμένος από τον τραυματισμό και αφού είχε πάρει σχεδόν μόνος του το Παγκόσμιο Κύπελλο εκείνης της χρονιάς, πηγαίνει στη Ρεάλ Μαδρίτης. Αφού έμεινε μέχρι τον Ιανουάριο του 2007, έπαιξε σε 127 παιχνίδια και πέτυχε 83 γκολ. Ήταν σε μια περίοδο της ομάδας με τους μεγαλύτερους αστέρες παγκοσμίως, αλλά εκείνη η φουρνιά μπορεί να είχε ό,τι καλύτερο κυκλοφορούσε αλλά δεν κατάφερε να πάρει το Τσάμπιονς Λιγκ το οποίο είχε πανηγυρίσει για τελευταία φορά το 2002.
Τον Ιανουάριο του 2007 πήγε στη Μίλαν, αλλά πλέον δεν ήταν ο γνώριμος Ρονάλντο. Κάτι οι τραυματισμοί, κάτι τα παραπανίσια κιλά δεν τον άφηναν να συνεχίσει να προσφέρει το θέαμα που πρόσφερε πριν λίγα χρόνια. Στο τέλος της χρονιάς εκείνης, η Μίλαν κατακτά στην Αθήνα το Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά ο Ρονάλντο δεν ήταν στη λίστα (είχε παίξει στη διοργάνωση με τη Ρεάλ στο πρώτο μισό της) και έτσι δεν έχει αυτόν τον τίτλο στο παλμαρέ του. Στο δεύτερο πέρασμά του από το Μιλάνο (μετά την Ίντερ), πέτυχε 9 γκολ σε 20 συμμετοχές.
Μετά από ένα διάστημα αγωνιστικής αποχής, το 2009 επιστρέφει στην πατρίδα του και την Κορίνθιανς. Έμεινε δύο χρόνια μετρώντας 31 συμμετοχές και 18 τέρματα. Με τα προβλήματα που απέκτησε όλα αυτά τα χρόνια, το 2011 αποφασίζει να ολοκληρώσει μια πολύ πλούσια καριέρα.
Με την Εθνική ομάδα της Βραζιλίας αγωνίστηκε από το 1994 μέχρι το 2006, ενώ έκανε ακόμη μία συμμετοχή το 2011. Έπαιξε 98 παιχνίδια και σκόραρε 62 γκολ. Κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 στις ΗΠΑ, χωρίς ωστόσο να αγωνιστεί. Ακολούθησε η διοργάνωση του 1998 στη Γαλλία, όπου αγωνίστηκε στον τελικό και απλά… υπήρχε στο γήπεδο με τους αστικούς μύθους να έχουν πλέξει άπειρες ιστορίες. Η επικρατέστερη λέει πως είχε πάθει κρίση επιληψίας λίγο πριν τον αγώνα και δεν ήταν σε θέση να αγωνιστεί, κάτι που βρήκε αντίθετους τους χορηγούς του. Αν απουσίαζε κινδύνευαν να χάσουν κέρδη και απαίτησαν τη συμμετοχή του. κάτι που έγινε, αλλά όπως είπαμε δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα για την ομάδα του και έτσι οι οικοδέσποινα Γαλλία κέρδισε (μάλλον άνετα) με 3-0 κατακτώντας το τρόπαιο. Τέσσερα χρόνια μετά, το 2002 στην Άπω Ανατολή, ήρθε η εξιλέωση. Πήρε την ομάδα του από… το χέρι, την πήγε στον τελικό και εκεί με μια μεγάλη εμφάνιση επί της Γερμανίας, ανάγκασε τον Όλιβερ Καν στο μοναδικό λάθος του στη διοργάνωση και χάρισε το τρόπαιο στη χώρα του. Το 2006 στα γήπεδα της Γερμανίας, αναδείχθηκε σε πρώτο σκόρερ όλων των εποχών στο Παγκόσμιο Κύπελλο με 15 γκολ ξεπερνώντας τον Γκερντ Μίλερ, αλλά το 2014 ο Μίροσλαβ Κλόζε του «πήρε» την πρωτιά αυτή.
Μιλάμε για έναν ποδοσφαιριστή που πολύ δύσκολα θα ξαναδούμε άλλον σαν και αυτόν. Και φυσικά το προσωνύμιο «φαινόμενο» μόνο τυχαίο δεν ήταν…
Οι τίτλοι που κατέκτησε:
Συλλόγων:
2 πρωταθλήματα Βραζιλίας (Κρουζέιρο 1994, Κορίνθιανς 2009), 2 Κύπελλα Βραζιλίας (Κρουζέιρο 1993, Κορίνθιανς 2009), 1 Κύπελλο Ολλανδίας (Αϊντχόφεν 1996), 1 Κύπελλο Γιόχαν Κρόιφ (Αϊντχόφεν 1996), 1 Κύπελλο Κυπελλούχων (Μπαρτσελόνα 1997), 1 Κύπελλο Ισπανίας (Μπαρτσελόνα 1997), 2 Σούπερ Καπ Ισπανίας (Μπαρτσελόνα 1996, Ρεάλ Μαδρίτης 2007), 1 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (Ίντερ 1998), 2 Πρωταθλήματα Ισπανίας (Ρεάλ Μαδρίτης 2003, 2007), 1 Διηπειρωτικό Κύπελλο (Ρεάλ Μαδρίτης 2002),
Με την Εθνική Βραζιλίας:
2 Παγκόσμια Κύπελλα (1994, 2002), 2 Κόπα Αμέρικα (1997, 1999), 1 Κύπελλο Συνομοσπονδιών (1997), 1 χάλκινο Ολυμπιακό μετάλλιο (1996)
Σε ατομικό επίπεδο οι διακρίσεις είναι πάρα πολλές. Εκείνες, όμως που ξεχωρίζουν, είναι οι δύο Χρυσές Μπάλες, το 1997 και το 2002.

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Άξιοι της μοίρας τους



Ξεκίνησαν πέντε, έμειναν τρείς και έχουμε ακόμη έναν προκριματικό.
Ολυμπιακός και ΠΑΟΚ για διαφορετικό αγωνιστικό λόγο ο καθένας δεν συνεχίζουν στο Τσάμπιονς Λιγκ και θα είναι η πρώτη χρονιά που δεν θα υπάρχει εκπροσώπηση στους ομίλους από το 1996. Δηλαδή ακριβώς πριν 20 χρόνια, τότε που ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερνε να προκριθεί επί της Ρόζενμποργκ.
Ο Ολυμπιακός έχασε μια πρόκριση με κάτω τα χέρια. Τόσο στο Καραϊσκάκη όσο και στο Ισραήλ, παρουσιάστηκε ίσως η χειρότερη ομάδα των τελευταίων ετών. Μια ομάδα χωρίς αρχή, μέση και τέλος, χωρίς οργάνωση και πλάνο, με κραυγαλέες ελλείψεις και κενά, και έναν προπονητή να είναι ζαλισμένος στα συστήματα. Απέναντί του μία σαφώς κατώτερη και φτωχότερη ομάδα, η οποία όμως πίστεψε ότι μπορεί να τα καταφέρει, όπως και έγινε. Δεν ήταν καλύτερη, απλά το ήθελε περισσότερο. Οι παίκτες του Ολυμπιακού έδειξαν πρωτοφανή αδιαφορία (όχι φυσικά όλοι, αλλά οι περισσότεροι εξ αυτών), κακή προετοιμασία και θολωμένο μυαλό. Η πρόκριση, με βάση την εικόνα των δύο ομάδων δίκαια χάθηκε για τους ερυθρόλευκους και τώρα πρέπει να κάνουν ό,τι μπορούν, οτιδήποτε περνάει από το χέρι (και τα πόδια) τους και να περάσουν στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ. Η χρονιά δεν χάθηκε ακόμη, χάθηκε μια μάχη αλλά όχι ο πόλεμος. Είναι πλέον κλισέ, αλλά πλέον δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά ότι το Γιουρόπα Λιγκ είναι περισσότερο στα μέτρα του Ολυμπιακού. Παρόλο που τα τελευταία χρόνια δείχνει το αντίθετο. Μεγάλες εμφανίσεις και ιστορικές νίκες στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ με αντιπάλους όπως η Μπενφίκα, η Ατλέτικο Μαδρίτης, η Γιουβέντους, η Άρσεναλ τόσο εντός παλαιότερα όσο και εκτός πέρυσι, αλλά και το μεγάλο 2-0 επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τον Φεβρουάριο του 2014.
Όμως, η ιστορία έχει δείξει ότι ο Ολυμπιακός στους ομίλους κάνει πολύ καλές πορείες, ειδικά τα τελευταία χρόνια, στα νοκ άουτ χωλαίνει. Τόσο σε προκριματικά όσο και μέσα στη διοργάνωση. Από το 1997 που έπαιξε τον πρώτο του προκριματικό (απέναντι στη Σλάβια Μοζίρ), μέχρι και τον αποκλεισμό από τη Χάποελ Μπερ Σεβά, έχει παίξει 6 φορές καλοκαίρι (’97, ’98, ’08, ’09, ’10, ’16) και έχει περάσει στις 3. Δηλαδή τις μισές. Το ίδιο ίσχυε και παλαιότερα, πριν τους ομίλους, όταν οι διοργανώσεις είχαν νοκ άουτ από την αρχή μέχρι το τέλος. Και εκεί οι Πειραιώτες δεν είχαν ευχέρεια να προκριθούν. Οι εξαιρέσεις δυστυχώς λίγες. Όταν όμως γίνονταν, έδιναν θρυλικές προκρίσεις, όπως το 1982 επί της Έστερ, το 1983 επί του Άγιαξ και το 1992 επί της Μονακό. Στο πρόσφατο παρελθόν, ο Ολυμπιακός έχει να επιδείξει την πρόκριση επί της Ρούμπιν Καζάν το 2012 με τις δύο νίκες με 1-0 από την ομάδα του Ερνέστο Βαλβέρδε. Η «καραμέλα» ότι μπορεί καλύτερα στο Γιουρόπα πρέπει να σταματήσει γιατί δεν ισχύει. Και για να ισχύσει (μακάρι), πρέπει να αλλάξει η νοοτροπία.
Ο ΠΑΟΚ μπορούμε να πούμε πως «αυτοκτόνησε». Μετά την πολύ καλή εμφάνιση και το 1-1 με τον Άγιαξ στο Άμστερνταμ, κρατούσε σκορ παράτασης μέχρι το τέλος του αγώνα στην Τούμπα, αλλά τελικά δεν τα κατάφερε και ηττήθηκε από έναν Άγιαξ που δεν ήταν καλύτερος από αυτόν τον ΠΑΟΚ. Ο «Δικέφαλος του Βορρά» μπορούσε, όχι μόνο να πάει στα πλέι οφ αλλά και στους ομίλους για πρώτη φορά στην ιστορία του. Μετά από ένα σωρό αποτυχημένες προσπάθειες που κατέληγαν είτε στο ΟΥΕΦΑ/Γιουρόπα Λιγκ, είτε… πίσω στο σπίτι, ήρθε να προστεθεί ακόμη μία. Ο ΠΑΟΚ έπαιξε ίσως την καλύτερη μπάλα από τις 5 ομάδες που συμμετείχαν φέτος. Όμως… ατύχησε. Φυσικά κανείς δεν θα πει κάτι, αφού ο Άγιαξ «τρομάζει» και μόνο στο άκουσμα. Αλλά αυτός ο ΠΑΟΚ μπορούσε.
Η ΑΕΚ, έδειξε χαρακτήρα, αλλά έμεινε και εκείνη με το παράπονο. Επέστρεψε στην Ευρώπη για πρώτη φορά από το Δεκέμβριο του 2011, δηλαδή 4,5 σχεδόν χρόνια μετά. Ήταν άτυχη όμως γιατί έπεσε πάνω στη Σεντ Ετιέν. Όχι για το γεγονός ότι είναι η πολυνίκης του γαλλικού πρωταθλήματος (τελευταίος τίτλος ήταν το 1981), αλλά λόγω του πλήρους ρόστερ. Στη Γαλλία η «Ένωση» έδειξε χαρακτήρα και πήρε ένα υπερπολύτιμο 0-0. Στη ρεβάνς όμως τα πράγματα δεν πήγαν καλά. Ίσως όμως να μην ήταν τόσο απρόσμενο. Και εδώ, οι αντίπαλοι δεν ήταν καλύτερη. Μόνο δύο τελικές ευκαιρίες, ένα γκολ και πρόκριση. Και η ΑΕΚ 4,5 χρόνια μετά, με μόλις δύο παιχνίδια και αυτά καλοκαιρινά προκριματικά, λέει «αντίο» στην Ευρώπη. Το όνειρο που κράτησε μόνο 180 λεπτά.
Πάντως τι τραγικό… Να είναι καλύτερη η ελληνική ομάδα, κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, να το βγάζει πάνω στο χορτάρι, αλλά τελικά η πρόκριση να μην έρχεται. Για μία φάση και ένα γκολ να έρχεται η «κατάρρευση».
Ο Παναθηναϊκός, ήταν η μόνη ομάδα σε αυτό το γύρο που πήρε πρόκριση. Πάντως, η ΑΙΚ Στοκχόλμης δεν ήταν σε καμία περίπτωση φόβητρο και αν οι «πράσινοι» δεν έπαιρναν την πρόκριση από την ομάδα που πέρυσι αποκλείστηκε από τον Ατρόμητο, θα ήταν πραγματική αποτυχία. Με αποτελεσματικό ποδόσφαιρο και σωστό κοουτσάρισμα από τον Αντρέα Στραματσόνι, ήρθαν οι δύο νίκες επί των Σουηδών και μαζί και η πρόκριση. Ο Παναθηναϊκός έχει ανάγκη την πρόκριση στους ομίλους, όχι μόνο βαθμολογικά και οικονομικά, αλλά και για το γόητρο. Πέρυσι αποκλείστηκε από την… Καμπάλα του Αζερμπαϊτζάν. Ωστόσο έγιναν αλλαγές, και πλέον μπορεί να διεκδικήσει και πάλι μια καλή πορεία στην Ευρώπη. Σίγουρα δεν θα ζήσει τα περασμένα μεγαλεία του Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά και στο Γιουρόπα θα κυνηγήσει αυτό που μπορεί.
Ο ΠΑΣ Γιάννινα ήταν η (πραγματικά) ευχάριστη έκπληξη. Αφού απέκλεισε την Οντ Γκρένλαντ στον δεύτερο προκριματικό, έστω στην παράταση και με… την ψυχή στο στόμα καθώς πέρασε με ήττα χάρη στο εκτός έδρας γκολ, έπεσε πάνω στην Άλκμααρ. Εκεί οι παίκτες του «Άγιαξ της Ηπείρου», όχι μόνο δεν φοβήθηκαν, αλλά πάλεψαν μέχρι το τέλος για το καλύτερο που θα μπορούσαν. Δεν πρόκειται κανένας να τους πει τίποτα. Η Άλκμααρ ήταν καλύτερη, αλλά ο ΠΑΣ το πάλεψε μέχρι το τέλος. Ακόμα και όταν η πρόκριση είχε κριθεί, δεν παραδόθηκε, αλλά προσπάθησε να κάνει ευκαιρίες. Γιατί; Επειδή ξέροντας ότι δεν είναι το φαβορί, έπαιξαν χωρίς άγχος (και αυτό έχει νόημα, γιατί στη Νορβηγία που έπαιζαν πρόκριση αγχώθηκαν και ευτυχώς δεν τους στοίχησε) και έτσι μπόρεσαν και κοίταξαν τον αντίπαλό τους στα μάτια. Μεγάλο μερίδιο σε αυτό έχει και ο κόσμος του, ο οποίος έδωσε δυναμικό «παρών» τόσο στους Ζωσιμάδες όσο και στο Περιστέρι βοηθώντας την ομάδα.
Ποιο είναι το συμπέρασμα; Ότι αν οι ομάδες το θέλουν, το πιστεύουν και έχουν την τύχη με το μέρος τους μπορούν να πετύχουν. Ο Παναθηναϊκός το έκανε, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ ήταν άτυχοι παρόλο που ήταν καλύτεροι, ο ΠΑΣ έκανε ό,τι μπορούσε, αλλά ο Ολυμπιακός αποκλείστηκε με κάτω τα χέρια. Και πρέπει να βελτιωθεί ενόψει πλέι οφ.
Πέρα από οπαδικά, χρωματιστά, κλπ, όλοι οι φίλαθλοι (και τονίζω το φίλαθλοι) πρέπει να σταθούν δίπλα στις ελληνικές ομάδες. Το ποδόσφαιρο στη χώρα μας είναι γνωστό ότι βαδίζει στην κατηφόρα και στη λάσπη. Πρέπει όμως να μπει ένα στοπ. Αυτό όμως είναι άλλη κουβέντα. Σε αυτή τη χρονική στιγμή, αυτό που προέχει είναι και οι τρείς ομάδες που έμειναν να μπουν στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ. Είναι η μόνη λύση. Είναι μονόδρομος. Η χώρα μας όλο και χάνει έδαφος στη βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ, και η 16η θέση που μας στερεί μία ομάδα δεν είναι μακριά. Είναι στο χέρι των συλλόγων σε πρώτη φάση να προκριθούν όποιος και αν είναι ο αντίπαλος (ισχυρός και ανίσχυρος δεν λέει τίποτα, στο γήπεδο φαίνονται όλα) και στη συνέχεια να κάνουν μια όσο το δυνατόν καλύτερη πορεία εκεί. Δεν είναι τόσο δύσκολο όσο ακούγεται. Όσον αφορά αυτό που είπαμε και πιο πάνω για το Γιουρόπα Λιγκ, είναι πράγματι περισσότερο «στα μέτρα» των ελληνικών ομάδων. Ωστόσο και εκεί παίζουν μεγαθήρια. Δεν σημαίνει ότι είναι υποδεέστερη διοργάνωση. Και πρέπει όλοι, και περισσότερο οι «μεγάλοι» να το πάρουν χαμπάρι, να δουν τα παιχνίδια της διοργάνωσης σοβαρά, να παίξουν όσο καλύτερα μπορούν, να τα δώσουν όλα (ό,τι δηλαδή κάνουν οι μικρές ομάδες και όχι οι μεγάλες) και έτσι θα έρθουν και τα αποτελέσματα και οι προκρίσεις και η χαρά στον κόσμο τους. Πρέπει να κρατηθούν οι 5 θέσεις και μάλιστα κάθε χρόνο να βγαίνει στην Ευρώπη και μία από τις λεγόμενες «μικρές» ομάδες. Για δύο λόγους: πρώτον για την εμπειρία και δεύτερον γιατί κανείς δεν ξέρει από πού μπορεί να έρθει η επιτυχία. Αν όμως πάλι συνεχιστεί το ίδιο βιολί… τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας! Υγεία να έχουμε και ο χρόνος θα δείξει.

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2016

Ολυμπιακοί Αγώνες: η ιστορία

Η αναβίωση
Το 776 π.Χ. ήταν η πρώτη φορά που διεξήχθησαν οι αρχαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες προς τιμήν του Δία και διεξάγονταν κάθε τέσσερα χρόνια. Αρχικά είχαν τοπικό μόνο χαρακτήρα και γινόταν μόνο ένα αγώνισμα: η κούρσα του σταδίου. Στην πορεία των χρόνων όμως, έγιναν εξαιρετικά δημοφιλείς και πλέον οι σημαντικότεροι της εποχής. Ξεκίνησαν να διεξάγονται και άλλα αθλήματα, όπως αγώνες δρόμου, πάλη, πυγμαχία, παγκράτιο, πένταθλο και αρματοδρομίες. Το έπαθλο για τους νικητές ήταν ένα κλαδί ελιάς, η δόξα όμως ήταν τόσο μεγάλη, που όταν επέστρεφαν στην πόλη τους, οι ντόπιοι σε ένδειξη τιμής γκρέμιζαν τα τείχη. Κατά τον πέμπτο και έκτο π.Χ. αιώνα έφτασαν στο απόγειο της δημοφιλίας τους. Τότε, υπήρχε και η Ολυμπιακή εκεχειρία, καθώς κατά την περίοδο των αγώνων σταματούσαν οι πόλεμοι. Όμως όταν οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την Ελλάδα και άρχισε να εξαπλώνεται ο Χριστιανισμός ως επίσημη θρησκεία, άρχισαν να χάνουν τη φήμη τους μιας και άρχισαν να θεωρούνται παγανιστικοί. Έτσι, το 393 μ.Χ, ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος απαγόρευσε τους αγώνες και έτσι μετά από χίλια χρόνια αδιάλειπτης διοργάνωσης σταμάτησαν. Αρκετούς αιώνες μετά, συγκεκριμένα το 1894, ο Γάλλος βαρόνος Πιερ Ντε Κουμπερτέν, είχε την ιδέα της αναβίωσης των αγώνων και τότε ιδρύθηκε η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, με πρόεδρο τον Δημήτριο Βικέλα και γενικό γραμματέα τον Κουμπερτέν. Είχε προηγηθεί η ανακάλυψη των ερείπιων της Αρχαίας Ολυμπίας στα μέσα εκείνου του αιώνα. Έτσι, αποφασίστηκε η αναβίωση, με πρώτη σύγχρονη διοργάνωση το 1896 στη χώρα που τους γέννησε.
Αθήνα 1896
1
6 Απριλίου-15 Απριλίου
14 χώρες
9 αθλήματα, 43 αγωνίσματα
311 αθλητές, όλοι άνδρες
Εκείνη την εποχή, η Αθήνα διέθετε μόλις 120.000 κόσμο. Το Παναθηναϊκό (Καλλιμάρμαρο) στάδιο, χωρητικότητας 80.000 θεατών, είχε αναστηλωθεί πρόσφατα από τον Γεώργιο Αβέρωφ και ήταν έτοιμο να φιλοξενήσει τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η τελετή έναρξης συνέπεσε , με το παλαιό ημερολόγιο, με την 75η επέτειο της Ελληνικής Επανάστασης. Συμμετείχαν συνολικά 311 αθλητές, όλοι άρρενες και για πρώτη φορά εισήχθη το αγώνισμα του μαραθωνίου δρόμου (26 μίλια), προς τιμήν του αγγελιοφόρου Φειδιππίδη ο οποίος ξεκίνησε από το Μαραθώνα για να φέρει στην Αθήνα την είδηση της νίκης στη μάχη με τους Πέρσες, τι 490 π.Χ.). Σε αυτό το δρόμο, πρώτος νικητής ήταν ο Σπύρος Λούης με χρόνο 2 ώρες 58 λεπτά και 50 δευτερόλεπτα. Έτσι, ο νερουλάς από το Μαρούσι έγινε ήρωας όλων των Ελλήνων. Ιδιαίτερα δε, τότε που η Χώρα δεν είχε απελευθερωθεί πλήρως από τους Τούρκους. Ήταν τόσο μεγάλη η συγκίνηση που μια αθηναία χάρισε στον Λούη ένα χρυσό ρολόι, ένας ταβερνιάρης του πρόσφερε δωρεάν φαγητό για ένα χρόνο, ενώ ένας πλούσιος του έδωσε δέκα χιλιάδες χρυσά φράγκα, ποσό που ο ίδιος δεν δέχτηκε. Στους αθλητές που τερμάτισαν πρώτοι τους απονεμήθηκε ένα κλαδί ελιάς και ένα ασημένιο μετάλλιο, ενώ στους δεύτερους ένα κλαδί δάφνης και ένα χάλκινο μετάλλιο.

Παρίσι 1900
parisi
14 Μαΐου-28 Οκτωβρίου
26 χώρες
24 αθλήματα, 166 αγωνίσματα
1330 αθλητές (1316 άνδρες, 11 γυναίκες)
Αυτοί οι αγώνες χρειάστηκαν πέντε μήνες για να ολοκληρωθούν καθώς συνέπεσαν με την έκθεση της γαλλικής πρωτεύουσας. Ο κόσμος όμως έδωσε όλο το ενδιαφέρον του στην έκθεση και όχι στους αγώνες, καθώς τους παρακολούθησαν μόλις 3.000 θεατές. Ενώ όμως οι αριθμοί των αγώνων ήταν ενθαρρυντικοί για τη συνέχεια του θεσμού, παρουσιάστηκαν πολλά οργανωτικά προβλήματα (μεταξύ των οποίων απουσία τελετών έναρξης και λήξης), που οδήγησαν τον εμπνευστή της αναβίωσης των αγώνων, βαρόνο Πιέρ Ντε Κουμπερτέν σε παραίτηση. Στα αξιοσημείωτα, ήταν η συμμετοχή γυναικών στην ιστιοπλοΐα και το τένις.
Σεντ Λούις 1904
3
1 Ιουλίου-23 Νοεμβρίου
13 χώρες
6 αθλήματα, 104 αγωνίσματα
687 αθλητές (681 άνδρες, 6 γυναίκες)
Ακόμη μία φορά που οι αγώνες διεξήχθησαν παράλληλα με εμπορική έκθεση. Αρχικά ήταν να διεξαχθούν στο Σικάγο, αλλά οι αμερικανοί σκεπτόμενο επιχειρηματικά, τους «μετέφεραν» στο Σεντ Λούις για αυτό το λόγο. Επιπλέον και αυτοί διήρκεσαν πέντε μήνες. Παρόλο που αγωνίστηκαν αθλητές από 13 χώρες, σε όλα τα αθλήματα του στίβου οι νικητές ήταν αμερικανοί. Ήταν οι πρώτοι αγώνες στους οποίους οι πρώτοι των αθλημάτων πήραν χρυσό μετάλλιο. Υπήρξαν κάποιες αξιοσημείωτες περιπτώσεις, όπως του αμερικανού Φρεντ Λορτς ο οποίος πήρε μέρος στο μαραθώνιο. Εξαντλημένος από τον αγώνα, τερμάτισε μεν πρώτος αλλά χρησιμοποίησε αυτοκίνητο για να φτάσει στο στάδιο. Η απάτη έγινε αντιληπτή με αποτέλεσμα να αποκλειστεί από την Αθλητική Ομοσπονδία. Εκτός του προγράμματος, οι διοργανωτές δημιούργησαν αγώνες ειδικά για αθλητές από διάφορες φυλές, όπως Ινδιάνους, Παταγώνιους, Ζουλού κλπ.

Λονδίνο 1908
4
27 Απριλίου-31 Οκτωβρίου
22 χώρες
21 αθλήματα, 110 αγωνίσματα
2035 αθλητές (1999 άνδρες, 36 γυναίκες)
Εκείνοι οι αγώνες ήταν οι πρώτοι, μετά το 1896, οι οποίοι γίνονται πλέον αυτόνομοι καθώς ανεξαρτητοποιήθηκαν από τις εκάστοτε εμπορικές εκθέσεις. Αρχικά είχαν προγραμματιστεί να γίνουν στην Ιταλία, αλλά η έκρηξη του Βεζούβιου δύο χρόνια πριν, υποχρέωσε τους Ιταλούς να αποσύρουν τη συμμετοχή τους. Το 1906 επίσης, έγινε η Μεσολυμπιάδα της Αθήνας με μεγάλη επιτυχία, ωστόσο δεν αναγνωρίστηκε. Στα αξιοσημείωτα των αγώνων ήταν οι προστριβές μεταξύ Άγγλων και Αμερικάνων καθώς οι δεύτεροι κατηγορούσαν τους πρώτους για μεροληψία υπέρ τους. Αυτό ανάγκασε την Ολυμπιακή Επιτροπή να τοποθετεί κριτές από διαφορετικές χώρες. Για πρώτη φορά, οι αθλητές εκπροσωπούσαν τη χώρα τους και όχι τους ίδιους, ενώ καθιερώθηκε ο ακριβής αριθμός αθλητών από κάθε χώρα και για κάθε άθλημα. Το γεγονός των αγώνων ήταν ο Ιταλός μαραθωνοδρόμος Ντοράντο Πέτρι, ο οποίος έφτασε λίγο πριν τον τερματισμό αλλά επειδή δεν είχε χάσει τις δυνάμεις του, βοηθήθηκε από έναν κριτή. Η νίκη του ακυρώθηκε, αλλά η βασίλισσα της Αγγλίας τον τίμησε με χρυσό κύπελλο.

Στοκχόλμη 1912
6
5 Μαΐου-22 Ιουλίου
28 χώρες
13 αθλήματα, 102 αγωνίσματα
2547 αθλητές (2490 άνδρες, 57 γυναίκες)
Οι συγκεκριμένοι αγώνες θεωρήθηκαν πρότυπο για το θεσμό. Παράλληλα με τα αγωνίσματα, οι Σουηδοί διοργάνωσαν διαγωνισμούς τέχνης. Οι σημαντικότερες καινοτομίες ήταν η χρήση του φότο-φίνις, και το ηλεκτρονικό χρονόμετρο. Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη σκιά του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Μάλιστα, ο Πιέρ Ντε Κουμπερτέν πρότεινε το Βερολίνο για τη διοργάνωση, αλλά ο πόλεμος δεν το επέτρεψε. Στα αξιοσημείωτα, ο Ινδιάνος Τζιμ Θορπ, νίκησε στο πένταθλο και στο δέκαθλο, ενώ βγήκε 4ος και 7ος στο ύψος και το μήκος. Στη χώρα του ήταν αθλητής επίσης του ποδοσφαίρου και του μπέιζμπολ. Όμως σε έναν αγώνα μπέιζμπολ στις ΗΠΑ, πήρε ένα μικρό ποσό και η ΔΟΕ τον θεώρησε επαγγελματία αφαιρώντας του τα μετάλλια. Ωστόσο, το 1952 τα επέστρεψε. Τέλος, πρωταγωνιστής στο μοντέρνο πένταθλο, ήταν ο Αμερικανός υπολοχαγός Τζορτζ Πάτον, ο οποίος έμεινε στην ιστορία ως στρατηγός του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Αμβέρσα 1920
7
7 Ιουλίου-12 Σεπτεμβρίου
29 χώρες
21 αθλήματα, 154 αγωνίσματα
2668 αθλητές (2591 άνδρες, 77 γυναίκες)
Μετά τους αγώνες του 1916 που δεν διεξήχθησαν λόγω του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1920 έγιναν στην Αμβέρσα του Βελγίου το οποίο προσπαθεί να επουλώσει τις πληγές του. Για πρώτη φορά, εκφωνήθηκε ο Ολυμπιακός όρκος, ενώ κυμάτισε και η σημαία με τους πέντε Ολυμπιακούς κύκλους.

Παρίσι 1924
8
4 Μαΐου-27 Ιουλίου
44 χώρες
17 αθλήματα, 126 αγωνίσματα
3092 αθλητές (2954 άνδρες, 136 γυναίκες)
Το Παρίσι γίνεται η πρώτη πόλη που διοργανώνει για δεύτερη φορά Ολυμπιακούς Αγώνες, με τους αθλητές να έχουν να αντιμετωπίσουν την υπερβολική ζέστη. Τότε καθιερώθηκε το σύνθημα citius, altius, fortius, δηλαδή γρηγορότερα, ψηλότερα, δυνατότερα. Επίσης ακούστηκε ο εθνικός ύμνος της Ελλάδας, τιμής ένεκεν για την αναβίωση των Αγώνων, αλλά και δημιουργήθηκε το Ολυμπιακό χωριό το οποίο φιλοξενούσε τους αθλητές. Πρωταγωνιστής ήταν ο Τζόνι Βαϊσμίλερ, μετέπειτα κινηματογραφικός «Ταρζάν», ο οποίος κέρδισε τόσο σε εκείνους, όσο και σε επόμενους αγώνες συνολικά πέντε μετάλλια στην κολύμβηση.

Άμστερνταμ 1928
99
17 Μαΐου-12 Αυγούστου
46 χώρες
14 αθλήματα, 109 αγωνίσματα
3014 αθλητές (2724 άνδρες, 290 γυναίκες)
Η Γερμανία επανεμφανίστηκε σε αγώνες μετά από αποχή 16 χρόνων, σε αντίθεση με τη Σοβιετική Ένωση, ενώ για πρώτη φορά συμμετείχε η Ιαπωνία. Για πρώτη φορά η Ολυμπιακή φλόγα άναψε σε πύργο μπροστά από το νεόκτιστο Ολυμπιακό στάδιο του Άμστερνταμ, ενώ η ελληνική αποστολή τέθηκε επικεφαλής στην παρέλαση των συμμετεχουσών ομάδων στην τελετή έναρξης. Για πρώτη φορά επίσης συμμετείχαν γυναίκες στα αγωνίσματα του στίβου, παρά τις αντιδράσεις του Πιερ Ντε Κουμπερτέν.

Λος Άντζελες 1932
10
30 Ιουλίου-14 Αυγούστου
37 χώρες
14 αθλήματα, 117 αγωνίσματα
1408 αθλητές (1281 άνδρες, 127 γυναίκες)
Οι έως τότε εντυπωσιακότεροι αγώνες. Με ένα Ολυμπιακό στάδιο πάνω από 100.000 θεατών και μεγάλη συμμετοχή αθλητών και χωρών και την Αμερική να κερδίζει τις εντυπώσεις, παρόλο που δεν είχε συνέλθει ακόμη από το οικονομικό «κραχ» του 1929. Έγιναν πολλά ρεκόρ, αλλά η μεγαλύτερη έκπληξη έγινε στον μαραθώνιο. Ο Αργεντινός Χουάν Κάρλος Ζαμπάλα έκανε ρεκόρ 2 ώρες 31’ 36’’, αλλά εκείνο που τον βοήθησε ήταν το επάγγελμά του καθώς εργαζόταν ως εφημεριδοπώλης. Στα αξιοσημείωτα ήταν το γεγονός ότι η κούρσα των 200 μέτρων έγινε σε μια ευθεία, καθώς το σημείο εκκίνησης βρισκόταν μέσα σε ένα ειδικό τούνελ. Και τέλος, μια απίστευτη ιστορία που αποκαλύφθηκε σχεδόν μισό αιώνα μετά, έχει να κάνει με την Πολωνή Στανισλάβα Βαλάισιεβιτς η οποία κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στην κούρσα των 100 μέτρων. Το 1980 σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια ληστείας σε πολυκατάστημα και αποδείχθηκε ότι ήταν άντρας!

Βερολίνο 1936
11
1 Αυγούστου-16 Αυγούστου
49 χώρες
19 αθλήματα, 129 αγωνίσματα
4066 αθλητές (3738 άνδρες, 328 γυναίκες)
Με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο προ των πυλών και τη ναζιστική Γερμανία υπό τον Χίτλερ να βρίσκει μεγάλη ευκαιρία για προπαγάνδα υπέρ της ανωτερότητας της άριας φυλής, διεξήχθησαν αυτοί οι αγώνες με φόντο τη σβάστικα και τα στρατιωτικά αγήματα. Ο Χίτλερ θέλησε να αφαιρέσει τη γερμανική υπηκοότητα από τους Εβραίους αθλητές, αλλά υπαναχώρησε με την απειλή του μποϊκοτάζ από τους Αμερικάνους. Για πρώτη φορά υπήρχε τηλεοπτική κάλυψη, έστω σε πειραματικό στάδιο. Η ελληνική αποστολή μπήκε πρώτη στο στάδιο με σημαιοφόρο τον Σπύρο Λούη, ενώ η Ολυμπιακή φλόγα έφτασε στο Βερολίνο διασχίζοντας επτά ευρωπαϊκές χώρες. Επίσης, τα αθλήματα κινηματογραφήθηκαν. Στα αξιοσημείωτα, ήταν τα τέσσερα χρυσά μετάλλια του έγχρωμου Αμερικανού Τζέσε Όουενς, στα 100, 200 μέτρα, στο μήκος και τη μικρή σκυταλοδρομία. Κατά την απονομή ο Χίτλερ οργισμένος έφυγε από το στάδιο, καθώς πλέον είχε ανατραπεί η θεωρία του περί ανωτερότητας των Αρείων.

Λονδίνο 1948
london
29 Ιουλίου-14 Αυγούστου
59 χώρες
17 αθλήματα, 136 αγωνίσματα
4099 αθλητές (3714 άνδρες, 385 γυναίκες)
Πρώτη μεταπολεμική διοργάνωση στην οποία δεν συμμετείχαν οι ηττημένες στον πόλεμο χώρες, Γερμανία και  Ιαπωνία. Η Αγγλία ενώ είχε υποστεί μεγάλες καταστροφές, ανακαίνισε το στάδιο «Γουέμπλεϊ» το οποίο και φιλοξένησε τους αγώνες. Από ελληνικής πλευράς κατέλαβαν την 6η θέση στην ελληνορωμαϊκή πάλη οι Γιώργος Πετμετζάς και Νίκος Μπίρης στα 67 και 57 κιλά αντίστοιχα. Από τις εκπλήξεις ήταν η Ολλανδή Φάνι Μπλάνκερς Κοέν η οποία κατέκτησε χρυσό μετάλλιο στα 80 μέτρα με εμπόδια, στα 100 και 200 μέτρα καθώς και στη σκυταλοδρομία 4×100. Ο βέλγος μαραθωνοδρόμος Ετιέν Γκάιλι κατέρρευσε λίγο πριν κόψει το νήμα στο μαραθώνιο και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, με τον αργεντινό Ντέλφο Καμπρέρα να τερματίζει τελικά πρώτος. Τέλος, η αθλήτρια της Τσεχοσλοβακίας στη γυμναστική Ελίσκα Μισάκοβα πέθανε την ημέρα της έναρξης του αγωνίσματός της. Η ομάδα της νίκησε και της αφιέρωσε το χρυσό μετάλλιο.

Ελσίνκι 1952
elsinki
19 Ιουλίου-3 Αυγούστου
69 χώρες
17 αθλήματα, 149 αγωνίσματα
4925 αθλητές (4407 άνδρες, 508 γυναίκες)
Οι συγκεκριμένοι αγώνες θεωρήθηκαν οι πιο επιτυχημένοι από την αναβίωση του θεσμού. Η τελετή έναρξης ήταν εντυπωσιακή. Σε ένα ολοκαίνουριο στάδιο, παρά την καταρρακτώδη βροχή, 72.000 άτομα έδωσαν το «παρών». Η συγκλονιστικότερη μορφή των αγώνων ήταν ο Τσεχοσλοβάκος δρομέας Εμίλ Ζάτοπεκ, ο οποίος κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 5.000, 10.000 μέτρα καθώς και στο μαραθώνιο. Την ημέρα μάλιστα που νίκησε στο μαραθώνιο, η σύζυγός του Ντάνα Ζατόπκοβα αναδείχθηκε πρώτη γυναίκα ολυμπιονίκης στον ακοντισμό κατακτώντας και εκείνη το χρυσό μετάλλιο. Ο συγκεκριμένος αθλητής είχε χαρακτηριστεί «άνθρωπος ατμομηχανή» για τον τρόπο με τον οποίο ανέπνεε κατά τη διάρκεια της κούρσας. Με την εισβολή όμως των Σοβιετικών στην Πράγα, αν και ήρωας στον αθλητισμό της Τσεχοσλοβακίας, έχασε τη δουλειά του καθώς θεωρήθηκε αντικαθεστωτικός, με αποτέλεσμα να κάνει τα πάντα για να μπορέσει να ζήσει.

Μελβούρνη 1956
melbourne
22 Νοεμβρίου-8 Δεκεμβρίου
67 χώρες
17 αθλήματα, 151 αγωνίσματα
3184 αθλητές (2813 άνδρες, 371 γυναίκες)
Η πολιτική επισκίασε το Ολυμπιακό ιδεώδες. Στους αγώνες δεν πήραν μέρος η Ολλανδία, η Ισπανία και η Ελβετία λόγω της Σοβιετικής επέμβασης στην Ουγγαρία. Επίσης απουσίασαν η Αίγυπτος, το Ιράκ και ο Λίβανος λόγω παρουσίας γαλλικών στρατευμάτων στο Σουέζ, αλλά και η Κίνα λόγω συμμετοχής στους αγώνες της Ταϊβάν. Από την άλλη, Δυτική και Ανατολική Γερμανία συμμετείχαν ως μία ομάδα. Ακόμη ένα συμβάν που έδειξε ότι οι αγώνες επισκιάστηκαν από την πολιτική ήταν το γεγονός ότι ο αγώνας πόλο μεταξύ Ουγγαρίας και Σοβιετικής Ένωσης διεκόπη εξαιτίας σοβαρών επεισοδίων μεταξύ των αθλητών. Η άφιξη της Ολυμπιακής φλόγας στη Μελβούρνη ήταν ένα δύσκολο εγχείρημα καθώς ταξίδεψε από την Αρχαία Ολυμπία αεροπορικώς και από εκεί με τη βοήθεια 2830 δρομέων στο Στάδιο. Επιπλέον, οι αγώνες ιππασίας διεξήχθησαν στη Σουηδία καθώς η Αυστραλοί απαγόρευσαν την είσοδο ξένων αλόγων, ως προληπτικό μέτρο για την αποφυγή μετάδοσης ασθενειών.

Ρώμη 1960
rome
25 Αυγούστου-11 Σεπτεμβρίου
83 χώρες
17 αθλήματα, 150 αγωνίσματα
5346 αθλητές (4763 άνδρες, 610 γυναίκες)
Ακόμη μια επιτυχημένη διοργάνωση με μεγάλη συμμετοχή χωρών, καθώς απείχε μόνο η Κίνα. Σημειώθηκαν τα περισσότερα παγκόσμια και ολυμπιακά ρεκόρ από κάθε προηγούμενη, ως τότε, Ολυμπιάδα, ενώ καθιερώθηκε και ο Ολυμπιακός Ύμνος σε σύνθεση του Σπύρου Σαμαρά και ποίηση του Κωστή Παλαμά. Η Αιθιοπία κατέκτησε το πρώτο της χρυσό μετάλλιο με τον μαραθωνοδρόμο Αμπέμπε Μπεκίλα, ο οποίος έτρεξε όλη τη διαδρομή ξυπόλητος. Το άσχημο γεγονός των αγώνων ήταν ο θάνατος του Δανού ποδηλάτη Κνουντ Γιένσεν λόγω αναβολικών.

Τόκιο 1964
tokyo
10 Οκτωβρίου-24 Οκτωβρίου
93 χώρες
19 αθλήματα, 163 αγωνίσματα
5140 αθλητές (4457 άνδρες, 683 γυναίκες)
Η τεχνολογία αλλά και η φιλοξενία των Ιαπώνων κυριάρχησαν σε εκείνους τους αγώνες οι οποίοι ήταν οι πρώτοι που έγιναν στην Ασία. Ξοδεύτηκαν πολλά χρήματα για να δημιουργηθεί νέο αεροδρόμιο, μετρό, γρήγορα τρένα και για να βελτιωθεί το οδικό δίκτυο. Για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκαν ηλεκτρονικοί πίνακες για τη μετάδοση των αποτελεσμάτων, ενώ μεταδόθηκαν τηλεοπτικά μέσω δορυφορικού σταθμού τηλεόρασης. Την Ολυμπιακή φλόγα μετέφερε στο στάδιο ο Γιοσινόρο Σάκι που δεν ήταν αθλητής, αλλά γεννήθηκε στις 6 Αυγούστου 1945 στη Χιροσίμα. Ακριβώς την ημέρα που έπεσε η ατομική βόμβα.

Μεξικό 1968
mexico
12 Οκτωβρίου-27 Οκτωβρίου
112 χώρες
18 αθλήματα, 167 αγωνίσματα
5530 αθλητές (4749 άνδρες, 781 γυναίκες)
Το μεγάλο υψόμετρο (2.500 μέτρα) βοήθησε τους αθλητές να κάνουν εξαιρετικές επιδόσεις, όπως τα 8,90μ στο μήκος του Αμερικανού Μπομπ Μπίμον. Επίσης στο άλμα εις ύψος καθιερώθηκε η τεχνική του επίσης Αμερικανού Ντικ Φόσμπερι ο οποίος πέρασε τον πήχη με την πλάτη. Για πρώτη φορά καθιερώθηκε το τεστ ανίχνευσης απαγορευμένων ουσιών αλλά και το τεστ διαπίστωσης του φύλου.

Μόναχο 1972
2111
26 Αυγούστου-11 Σεπτεμβρίου
121 χώρες
21 αθλήματα, 195 αγωνίσματα
7123 αθλητές (6065 άνδρες, 1058 γυναίκες)
Οι τραγικότεροι σύγχρονοι αγώνες. Η τρομοκρατική οργάνωση «Μαύρος Σεπτέμβρης» εισέβαλλε στο Ολυμπιακό χωριό, απήγαγε εννέα αθλητές ενώ σκότωσε ακόμη δύο, με αίτημα την απελευθέρωση διακοσίων Παλαιστινίων από τις φυλακές του Ισραήλ. Τότε, οι γερμανικές δυνάμεις ασφαλείας επιτέθηκαν με τραγικά αποτελέσματα καθώς σκοτώθηκαν έντεκα αθλητές, πέντε τρομοκράτες και ένας αστυνομικός. Παρά τον τραγικό απολογισμό ωστόσο, οι αγώνες διεξήχθησαν κανονικά με πραγματοποίηση επιμνημόσυνης δέησης στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου. Μορφή των αγώνων αναδείχθηκε ο Αμερικανός κολυμβητής Μαρκ Σπιτς, ο οποίος κατέκτησε επτά χρυσά μετάλλια συνοδεύοντάς τα με ισάριθμα παγκόσμια ρεκόρ. Μία από τις εκπλήξεις ήταν ο αθλητής από την Ουγκάντα Ακί Μπούα ο οποίος κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με παγκόσμιο ρεκόρ στα 400 μέτρα με εμπόδια, πρώτο μετάλλιο για αυτή τη χώρα. Συγκλονιστικό φινάλε είχε επίσης ο τελικός του μπάσκετ, όταν η Σοβιετική Ένωση νίκησε την Αμερική στα τελευταία δευτερόλεπτα. Οι Αμερικανοί φανερά ενοχλημένοι, αρνήθηκαν να δεχτούν το ασημένιο μετάλλιο.

Μόντρεαλ 1976
22
17 Ιουλίου-1 Αυγούστου
92 χώρες
21 αθλήματα, 198 αγωνίσματα
6028 αθλητές (4781 άνδρες, 1247 γυναίκες)
Αγώνες οι οποίοι διεξήχθησαν κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, καθώς ήταν ακόμη νωπές οι μνήμες από τα γεγονότα του Μονάχου τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Επίσης, οι αγώνες αυτοί σημαδεύτηκαν από την αποχή των αφρικανικών χωρών, οι οποίες διαμαρτυρήθηκαν για τη συμμετοχή της Νέας Ζηλανδίας, χώρα η οποία είχε επιτρέψει στην ομάδα της να μεταβεί για αθλητική συνάντηση στη ρατσιστική Νότιο Αφρική. Τα έργα που πραγματοποιήθηκαν, κόστισαν 1,5 δισεκατομμύριο δολάρια, ποσό που πλήρωσαν οι Καναδοί  φορολογούμενοι. Χωρίς αμφιβολία, το αστέρι των Αγώνων ήταν η δεκαπεντάχρονη Ρουμάνα γυμνάστρια Νάντια Κομανέτσι, η οποία κατέκτησε τρία χρυσά μετάλλια, ενώ ήταν η πρώτη που συγκέντρωσε το «10» από όλους τους κριτές. Εντυπωσιακή ήταν και η μεταφορά της Ολυμπιακής φλόγας από την αρχαία Ολυμπία, καθώς έφτασε στην Οτάβα με ακτίνες λέιζερ μέσω δορυφόρου.

Μόσχα 1980
23
19 Ιουλίου-3 Αυγούστου
80 χώρες
21 αθλήματα, 204 αγωνίσματα
5.167 αθλητές (4.043 άνδρες, 1.124 γυναίκες)
Αγώνες οι οποίοι επηρεάστηκαν υπερβολικά από την πολιτική, καθώς πενήντα χώρες (με επικεφαλής τις Η.Π.Α.) έκαναν μποϊκοτάζ, και ακολούθησαν μεταξύ άλλων η Δυτική Γερμανία, ο Καναδάς, η Νορβηγία, το Ισραήλ, η Κένυα, η Ιαπωνία και η Τουρκία. Αιτία αυτής της μαζικής αποχής ήταν η επέμβαση των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν το Δεκέμβριο του 1979. Για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε στους αγώνες μασκότ. Ήταν ο «Μίσα», ένα γελαστό (στην έναρξη) και κλαμένο (στη λήξη) αρκουδάκι. Η απουσία των Αμερικανών, οδήγησε τους Σοβιετικούς να σαρώσουν τα μετάλλια (196 σύνολο) έναντι της Ανατολικής Γερμανίας (126 σύνολο). Πρωταγωνιστής ήταν ο Σοβιετικός Αλεξάντερ Ντιτιάτιν ο οποίος κατέκτησε οκτώ μετάλλια (όλων των χρωμάτων) σε ισάριθμα αγωνίσματα της γυμναστικής.

Λος Άντζελες 1984
24
28 Ιουλίου-12 Αυγούστου
140 χώρες
21 αθλήματα 221 αγωνίσματα
6.797 αθλητές (5.230 άνδρες, 1.567 γυναίκες)
Η Σοβιετική Ένωση και δεκατρείς ακόμη χώρες «απάντησαν» στο μποϊκοτάζ των Αμερικανών τέσσερα χρόνια πριν και δεν συμμετείχαν. Οι χώρες αυτές πρόβαλλαν ως επίσημη δικαιολογία τα ελλιπή μέτρα ασφαλείας και την εμπορευματοποίηση της Ολυμπιακής φλόγας. Στους αγώνες αυτούς έκανε εξαιρετική εμφάνιση ο Αμερικανός Καρλ Λιούις, ο οποίος κατέκτησε τέσσερα χρυσά μετάλλια, στα 100 μέτρα, 200 μέτρα, σκυταλοδρομία 4Χ100 και μήκος, κάτι το οποίο είχε καταφέρει ο Τζέσε Όουενς το 1936. Για πρώτη φορά εμφανίστηκε το φαινόμενο του ντόπινγκ καθώς στον έλεγχο διαπιστώθηκε ότι δώδεκα αθλητές είχαν κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών.

Σεούλ 1988
25
17 Σεπτεμβρίου-2 Οκτωβρίου
159 χώρες
23 αθλήματα, 237 αγωνίσματα
8.465 αθλητές (6.279 άνδρες, 2.186 γυναίκες)
Οι Αγώνες αυτοί είχαν σημαντική παρουσία χωρών μετά τα μποϊκοτάζ των δύο προηγούμενων. Απουσίασαν μόνο η Κούβα, η Αιθιοπία, η Αλβανία, η Μαδαγασκάρη και η Βόρεια Κορέα που δεν μπόρεσε να συνδιοργανώσει τους Αγώνες με τη Νότια. Το πνεύμα των Ολυμπιακών Αγώνων ωστόσο, διαδέχθηκε ένα ισχυρό πλήγμα. Πολλοί αθλητές βρέθηκαν να έχουν κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών, με κορυφαία περίπτωση αυτή του Καναδού σπρίντερ Μπεν Τζόνσον, ο οποίος αν και κέρδισε την κούρσα των 100 μέτρων με παγκόσμιο ρεκόρ, τιμωρήθηκε με αποκλεισμό από όλες τις παγκόσμιες διοργανώσεις. Με αυτό το γεγονός πέρασαν σε δεύτερη μοίρα τα 117 Ολυμπιακά και 30 παγκόσμια ρεκόρ. Επίσης, εντυπωσίασε με τρία χρυσά και ένα αργυρό μετάλλιο η Αμερικανίδα Φλορένς Γκρίφιθ Τζόινερ, η οποία ακριβώς δέκα χρόνια μετά, το Σεπτέμβριο του 1998 πέθανε από καρδιακή προσβολή. Σε εκείνους τους αγώνες είχε χαρακτηριστεί ως η «βιονική γυναίκα». Επιπλέον, συνολικά έξι χρυσά μετάλλια κατέκτησε η Ανατολικογερμανίδα κολυμβήτρια Κρίστιν Ότο.

Βαρκελώνη 1992
266
25 Ιουλίου-8 Αυγούστου
169 χώρες
24 αθλήματα, 257 αγωνίσματα
9.364 αθλητές (6.657 άνδρες, 2.707 γυναίκες)
Για πρώτη φορά συμμετείχαν με ξεχωριστές ομάδες η Λιθουανία, η Λετονία και η Εσθονία, ενωμένη εμφανίστηκε η Γερμανία, και σε μία ομάδα η Βοσνία-Ερζεγοβίνη καθώς και η Κροατία με τη Σλοβενία. Οι Σοβιετικοί κατέβασαν για πρώτη κει τελευταία φορά την «ενωμένη ομάδα», ως «Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών», και κατέκτησαν 112 μετάλλια έναντι 108 των Αμερικανών. Αξιοσημείωτη ήταν η παρουσία του Νέλσον Μαντέλα και της ομάδας της Νότιας Αφρικής στην οποία είχε επιτραπεί η συμμετοχή πάνω από 30 χρόνια μετά. Παράλληλα με τους αγώνες, οι Ισπανοί γιόρτασαν με διάφορες εκδηλώσεις την επέτειο των 500 χρόνων από την ανακάλυψη της Αμερικής από τον Χριστόφορο Κολόμβο. Για πρώτη φορά πήραν μέρος επαγγελματίες αθλητές, με χαρακτηριστικότερη περίπτωση την ομάδα μπάσκετ των Η.Π.Α. η οποία κατέκτησε με χαρακτηριστική ευκολία το χρυσό μετάλλιο.

Ατλάντα 1996
27
19 Ιουλίου-4 Αυγούστου
197 χώρες
26 αθλήματα, 271 αγωνίσματα
10.310 αθλητές (6.797 άνδρες, 3.513 γυναίκες)
Οι Αγώνες αυτοί διοργανώθηκαν στην πόλη του αμερικανικού Νότου, παρά την τεράστια προσπάθεια ανάληψης από την Ελλάδα, έτσι ώστε να εορταστεί η 100ετηρίδα από την αναβίωση του θεσμού. Την έναρξη κήρυξε ο πυγμάχος Μοχάμεντ Άλι, ο οποίος μετέφερε τη φλόγα με τρεμάμενα χέρια λόγω της νόσου του Πάρκινσον που τον ταλαιπωρούσε, συγκινώντας το κοινό. Οι Αγώνες της Ατλάντα δεν θεωρήθηκαν επιτυχημένοι αφού υπήρξαν τεράστια οργανωτικά προβλήματα και μεγάλη εμπορευματοποίηση. Μάλιστα υπήρχε αμφιβολία σχετικά με τα μέτρα ασφαλείας, καθώς είχε εκραγεί μια βόμβα με απολογισμό 1 νεκρό και 110 τραυματίες, η οποία περιόρισε την ενθουσιώδη ατμόσφαιρα. Ο Τούρκος αρσιβαρίστας Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου, επονομαζόμενος και «Ηρακλής τσέπης» συμπλήρωσε την τρίτη συνεχόμενη συμμετοχή του σε Ολυμπιακούς αγώνες, ρεκόρ που κατέρριψε στο ίδιο άθλημα ο Πύρρος Δήμας. Επίσης, ο Αμερικανός Καρλ Λιούις εμφανίστηκε για τέταρτη φορά σε Ολυμπιακούς κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο στο μήκος.

Σύδνεϋ 2000
28
15 Σεπτεμβρίου-1 Οκτωβρίου
199 χώρες
28 αθλήματα, 300 αγωνίσματα
10.651 αθλητές (6.582 άνδρες, 4.069 γυναίκες)
Σε εκείνους τους αγώνες έσπασαν τα ρεκόρ τόσο της συμμετοχής αθλητών, όσο και της προσέλευσης, καθώς οι επισκέπτες άγγιξαν τα 4 εκατομμύρια. Επιπλέον, το κόστος της διοργάνωσης ξεπέρασε τα 5,5 δισεκατομμύρια δολάρια. Σχολαστικοί στα θέματα πρόληψης υγείας οι Αυστραλοί, απαγόρευσαν τόσο στους επισκέπτες όσο και στα μέλη των αποστολών να φέρουν στη χώρα ζώα και αντικείμενα από ξύλο. Για την άνεση των επισκεπτών, η κυβέρνηση απαγόρευσε στους κατοίκους να κυκλοφορούν με τα αυτοκίνητά τους, ενώ τοποθετήθηκε ένα τεράστιο δίχτυ ανοιχτά των ακτών του Σύδνεϋ υπό το φόβο της επίθεσης καρχαριών. Οι Η.Π.Α. κυριάρχησαν στα μετάλλια, με δεύτερη τη Ρωσία και Τρίτη την Κίνα. Μορφή των αγώνων ήταν η Αμερικανίδα Μάριον Τζόουνς με τρία χρυσά, στα 100 και 200 μέτρα καθώς και στη σκυταλοδρομία 4Χ100.

Αθήνα 2004
29
13 Αυγούστου-29 Αυγούστου
201 χώρες
28 αθλήματα, 301 αγωνίσματα
10.625 αθλητές (6.296 άνδρες, 4.329 γυναίκες)
Μετά από 108 χρόνια, οι Ολυμπιακοί Αγώνες επέστρεψαν στον τόπο που γεννήθηκαν. Τα αγωνίσματα έγιναν σε εγκαταστάσεις που στην πλειοψηφία τους κατασκευάστηκαν για αυτό το σκοπό, ωστόσο μετά το τέλος των αγώνων παραδόθηκαν στο χρόνο. Γενικά, ήταν μια επιτυχημένη διοργάνωση στην οποία συμμετείχαν για πρώτη φορά όλες οι χώρες-μέλη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Για πρώτη φορά επίσης η Ολυμπιακή φλόγα ταξίδεψε και στις πέντε ηπείρους δίνοντας έτσι το μήνυμα της ενότητας. Τα αγωνίσματα έγιναν κυρίως στην Αττική, σε εγκαταστάσεις μεταξύ των οποίων και το Παναθηναϊκό Στάδιο που ήταν το κύριο Ολυμπιακό Στάδιο των αγώνων του 1896. Επιπλέον το άθλημα της σφαιροβολίας διεξήχθη στην Αρχαία Ολυμπία.

Πεκίνο 2008
30
8 Αυγούστου-24 Αυγούστου
204 χώρες
28 αθλήματα, 302 αγωνίσματα
10.942 αθλητές (6.305 άνδρες, 4.637 γυναίκες)
Η τελετή έναρξης στο νέο Εθνικό Στάδιο του Πεκίνου ξεκίνησε στις 8:00 μ.μ. τοπική ώρα, στις 8 Αυγούστου του 2008. Η ημερομηνία επιλέχθηκε λόγω της σύντομης αναπαράστασής της: 08-08/08/08. Ο αριθμός 8 για τους Κινέζους συμβολίζει την ευημερία. Τα αγωνίσματα της ιππασίας διεξήχθησαν στο Χονγκ Κονγκ και ήταν η δεύτερη φορά που η ΔΟΕ επιτρέπει να διεξαχθούν τα αγωνίσματα της ιππασίας από δυο διαφορετικές Εθνικές Ολυμπιακές Επιτροπές. Το 1956 οι Αγώνες είχαν γίνει στην Μελβούρνη, ενώ τα αγωνίσματα της ιππασίας στην Στοκχόλμη καθώς η Αυστραλία είχε απαγορεύσει εισαγωγή αλόγων στην επικράτειά της. Σε δημοφιλή αθλήματα όπως η κολύμβηση και η γυμναστική το πρόγραμμα άλλαξε λίγο καιρό πριν από την έναρξη των αγώνων με τους προκριματικούς να διεξάγονται σε απογευματινή τοπική ώρα και του τελικούς το πρωί ώστε να μεταδίδονται σε ώρες υψηλής τηλεθέασης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μεγάλη μορφή των αγώνων ήταν ο Αμερικανός κολυμβητής Μάικλ Φελπς ο οποίος κατέκτησε οκτώ χρυσά μετάλλια στα ισάριθμα αγωνίσματα που συμμετείχε, σπάζοντας το ρεκόρ του Μαρκ Σπιτς από το 1972.

Λονδίνο 2012
31
27 Ιουλίου-12 Αυγούστου
204 χώρες
26 αθλήματα, 302 αγωνίσματα
10.820 αθλητές (5.992 άνδρες, 4.776γυναίκες)
Οι 30οι αγώνες από την αναβίωση του θεσμού έγιναν στο Λονδίνο το οποίο έγινε η πρώτη πόλη που διοργανώνει 3 φορές Ολυμπιακούς αγώνες (μετά το 1908 και 1948). Αν και υπήρξαν αρκετές αντιπαραθέσεις, οι αγώνες του 2012 κρίθηκαν άκρως επιτυχημένοι στα πρότυπα του υγιούς ανταγωνισμού μεταξύ των εθνών σε όλο τον κόσμο, με εξαίρετα γήπεδα και ομαλή διεξαγωγή των αγώνων. Επιπλέον, η έμφαση στην αθλητική κληρονομιά θεωρήθηκε ως πρότυπο για τους μελλοντικούς Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ολυμπιακοί Αγώνες 2016: Η ελληνική αποστολή

Η ελληνική αποστολή που αποτελείται από 96 αθλητές:
Άρση βαρών
Θόδωρος Ιακωβιδης (85κ.)
Ενόργανη γυμναστική
Βασιλική Μιλλούση
Βλάσης Μάρας
Λευτέρης Πετρούνιας
Ρυθμική γυμναστική
Βαρβάρα Φίλιου (ατομικό)
Γιάννα Αναγνωστοπούλου (ανσάμπλ)
Ελένη Δόικα (ανσάμπλ)
Ζωή Κοντογιάννη (ανσάμπλ)
Μιχαέλα Μεταλλίδου (ανσάμπλ)
Σταυρούλα Σαμαρά (ανσάμπλ)
Επιτραπέζια αντισφαίριση
Παναγιώτης Γκιώνης (απλό)
Ιστιοπλοΐα
Σοφία Μπεκατώρου (Νάκρα 17)
Αγγελική Σκαρλάτου (RS:Χ)
Παναγιώτης Μάντης (470)
Παύλος Καγιαλής (470)
Γιάννης Μιτάκης (φιν)
Μιχάλης Πατενιώτης (Νάκρα 17)
Βύρωνας Κοκκαλάνης (RS:Χ)
Κολύμβηση
Θεοδώρα Γιαρένη (50μ. ελεύθερο)
Νόρα Δράκου (50μ. ελεύθερο)
Κριστέλ Βουρνά (100μ. πεταλούδα)
Άννα Ντουντουνάκη (100μ. πεταλούδα)
Κριστιάν Γκολομέεβ (50μ. και 100μ. ελεύθερο, 4Χ100μ. ελεύθερο, 4Χ100μ. μεικτή)
Οδυσσέας Μελαδίνης (50μ. ελεύθερο, 4Χ100μ. ελεύθερο, 4Χ100μ. μεικτή)
Παναγιώτης Σαμιλίδης (100μ. – 200μ. πρόσθιο, 4Χ100μ. μεικτή)
Απόστολος Χρήστου (100μ. – 200μ. ύπτιο, 4Χ100μ. ελεύθερο, 4Χ100μ. μεικτή)
Ανδρέας Βαζαίος (200μ. μεικτή, 4Χ100μ. ελεύθερο, 4Χ100μ. μεικτή)
Στέφανος Δημητριάδης (200μ. πεταλούδα, 4Χ100μ. μεικτή)
Δημήτρης Κουλούρης (200μ. πρόσθιο, 4Χ100μ. μεικτή)
Χρήστος Κατραντζής (4Χ100μ. ελεύθερο, 4Χ100μ. μεικτή)
Δημήτρης Δημητρίου (400μ. ελεύθερο)
Open water
Κέλλυ Αραούζου (10χλμ.)
Σπύρος Γιαννιώτης (10χλμ.)
Κωπηλασία
Σοφία Ασουμανάκη (διπλό σκιφ)
Κατερίνα Νικολαΐδου (διπλό σκιφ)
Διονύσης Αγγελόπουλος (τετράκωπος)
Γιώργος Τζιάλλας (τετράκωπος)
Γιάννης Τσίλης (τετράκωπος)
Γιάννης Χρήστου (τετράκωπος)
Σπύρος Γιάνναρος (ελαφριά τετράκωπος άνευ πηδαλιούχου)
Παναγιώτης Μαγδανής (ελαφριά τετράκωπος άνευ πηδαλιούχου)
Στέφανος Ντούσκος (ελαφριά τετράκωπος άνευ πηδαλιούχου)
Γιάννης Πέτρου (ελαφριά τετράκωπος άνευ πηδαλιούχου)
Θωμάς Καραμήτρος-αναπληρωματικός (ελαφριά τετράκωπος άνευ πηδαλιούχου)
Λευτέρης Κονσολάς-αναπληρωματικός (ελαφριά τετράκωπος άνευ πηδαλιούχου)
Ξιφασκία
Βάσω Βουγιούκα (σπάθη)
Κατερίνα Κοντοχριστοπούλου (ξίφος ασκήσεως)
Πάλη
Μαρία Πρεβολαράκη (53κ.)
Ποδηλασία δρόμου
Γιάννης Ταμουρίδης
Ποδηλασία ορεινή
Δημήτρης Αντωνιάδης
Ποδηλασία πίστας
Χρήστος Βολικάκης
Σκοποβολή
Άννα Κορακάκη (10μ. αεροβόλο πιστόλι, 25μ. σπορ πιστόλι)
Μάκης Μίτας (Σκητ)
Στίβος
Έλσα Πεσιρίδου (100μ. εμπόδια)
Μαρία Μπελιμπασάκη (200μ.)
Ειρήνη Βασιλείου (400μ.)
Αλεξία Πάππας (5.000 & 10.000μ.)
Αντιγόνη Ντρισμπιώτη (20χλμ. βάδην)
Παναγιώτα Τσινοπούλου (20χλμ. βάδην)
Κρίστυ Αναγνωστοπούλου (δισκοβολία)
Νικόλ Κυριακοπούλου (επί κοντώ)
Κατερίνα Στεφανίδη (επί κοντώ)
Παναγιώτα Βλαχάκη (μαραθωνιος)
Ράνια Ρεμπούλη (μαραθωνιος)
Σοφία Ρήγα (μαραθωνιος)
Λίλη Αλεξούλη (μήκος)
Βούλα Παπαχρήστου (τριπλούν)
Κώστας Δουβαλίδης (110μ. εμπόδια)
Λυκούργος Τσάκωνας (200μ.)
Αλέξανδρος Παπαμιχαήλ (20χλμ. βάδην, 50χλμ. βάδην)
Κώστας Φιλιππίδης (επί κοντώ)
Μιχάλης Καλομοίρης (μαραθώνιος)
Χριστόφορος Μερούσης (μαραθώνιος)
Μίλτος Τεντόγλου (μήκος)
Νίκος Σκαρβέλης (σφαιροβολία)
Μιχάλης Αναστασάκης (σφυροβολία)
Κώστας Μπανιώτης (ύψος)
Συγχρονισμένη κολύμβηση
Ευαγγελία Παπάζογλου (ντουέτο)
Ευαγγελία Πλατανιώτη (ντουέτο)
Τζούντο
Ρομάν Μουστόπουλος (81κ.)
Ηλίας Ηλιάδης (90κ.)
Υδατοφαίριση
Χρήστος Αφρουδάκης
Άγγελος Βλαχόπουλος
Στέφανος Γαλανόπουλος
Κώστας Γεννηδουνιάς
Αλέξανδρος Γούνας
Βαγγέλης Δελακάς
Γιώργος Δερβίσης
Χριστόδουλος Κολόμβος
Κώστας Μουρίκης
Μανόλης Μυλωνάκης
Κυριάκος Ποντικέας
Κώστας Φλέγκας
Γιάννης Φουντούλης
Θόδωρος Βλάχος – προπονητής

Φιάσκο…

Ο Ολυμπιακός δεν θα είναι στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, καθώς αποκλείστηκε από τη Χάποελ Μπερ Σεβά μετά την ήττα 1-0 στο Ισραήλ.
Οι «ερυθρόλευκοι» ήταν καλύτεροι στον αγωνιστικό χώρο, αλλά πλήρωσαν μια στιγμή αδράνειας της άμυνάς τους, ενώ για ακόμη μία φορά φάνηκαν οι αδυναμίες του σε κέντρο άμυνας, επίθεση και στα «φτερά».
Οι γηπεδούχοι ήταν εκείνοι που μπήκαν πιο δυνατά στο ματς έχοντας και τη συμπαράσταση του κόσμου τους και έκανε την πρώτη μεγάλη ευκαιρία της στο 10’ με τον Καπίνο να δηλώνει «παρών». Από εκείνο το σημείο, ο Ολυμπιακός «ξύπνησε» και ισορρόπησε το παιχνίδι, το οποίο ωστόσο δεν είχε ρυθμό λόγω των πολλών λαθών στο χώρο του κέντρου.
Στο δεύτερο μέρος, ο Ολυμπιακός έμεινε πίσω και περίμενε για να παίξει με αντεπιθέσεις. Οι γηπεδούχοι έριξαν το βάρος στα άκρα όπου οι ερυθρόλευκοι αντιμετώπιζαν προβλήματα, έτσι κι από μία εξαιρετική ενέργεια του Νουακαέμε ήρθε και πάλι η σειρά του Καπίνο να πει μεγάλο «όχι» στο 56’, ενώ στο 57’ μετά από πολύ ωραία ενέργεια του Τσόρι Ντομίνγκες, ο Ιντέγε βγήκε τετ-α-τετ αλλά δεν πρόλαβε να πλασάρει. Από εκείνο το σημείο όμως, η ομάδα ξέμεινε από δυνάμεις.
Η στιγμή που έκρινε το ματς ήρθε στο 79’. Σε μια στημένη φάση, όπου η άμυνα του Καπίνο πιάστηκε στον ύπνο, ο Τζέντεκ πήρε τη μπάλα και με αριστερό σουτ έκανε το 1-0 που ήταν και το τελικό σκορ.
Από εκείνη τη στιγμή, οι παίκτες του Βίκτορ Σάντσες βγήκαν μπροστά, ενώ ο ίδιος ρίσκαρε με την είσοδο του Πουλίδο αντί του Μποτία, χωρίς αποτέλεσμα ωστόσο.
Πλέον, οι πρωταθλητές θα δοκιμάσουν την τύχη τους στα πλέι οφ του Γιουρόπα Λιγκ, ελπίζοντας έστω εκεί την πρόκριση στους ομίλους. Και δυστυχώς δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, καθώς όλη η ομάδα παρουσιάστηκε εντελώς ανέτοιμη για αυτούς τους δύο αγώνες. Και φυσικά αναμένονται εξελίξεις.

Χάποελ (Μπαράκ Μπαχάρ): Γκόρες, Μπίτον, Βίτορ, Τζέντεκ, Νταβιτζάντα, Χομπάν, Μπρουν (66′ Ράντι), Όγκου, Μέλικσον (83′ Τάχα), Μπάρντα (61′ Λούσιο), Νουακέμε.
Oλυμπιακός (Βίκτορ Σάντσεθ): Καπίνο, Φιγκέιρας (51′ λ.τρ Μανιάτης), Μποτία (80′ Πουλίδο), ΝταΚόστα, ΝτεΛα Μπέγια, Μιλιβόγεβιτς, Μπουχαλάκης, Καμπιάσο, Φορτούνης, Ντομίνγκες (60′ Μαζουακού), Ιντέγε.
Διαιτητής: Μπαστιέν Μπενουά (Γαλλία)
Γήπεδο: Turner Stadium (Μπερ Σεβά)

Οι Έλληνες Ολυμπιονίκες

Από το 1896 μέχρι το 2012, η Χώρα μας έχει πανηγυρίσει 115 Ολυμπιακά μετάλλια. 30 χρυσά, 44 ασημένια και 41 χάλκινα, ενώ έχει εκπροσωπηθεί από 1.317 αθλητές.
Οι Ολυμπιονίκες:
1896 Αθήνα
111 αθλητές
1η θέση
Λεωνίδας Πύργος: Ξίφος ασκήσεως διδασκάλων
Ιωάννης Γεωργιάδης: Σπαθασκία φιλάθλων
Παντελής Καρασεβδάς: Τυφέκιο από 200μ.
Ιωάννης Μητρόπουλος: Κρίκοι
Νικόλαος Ανδρικόπουλος: Αναρρίχηση επί κάλω
Σπύρος Λούης: Μαραθώνιος
Ιωάννης Φραγκούδης: Πιστόλι από 25μ.
Ιωάννης Μαλονίκης: Κολύμβηση ναυτών (100μ)
Γεώργιος Ορφανίδης: Τυφέκιο από 300μ.
Αριστείδης Κωνσταντινίδης: Μαραθώνιος ποδηλασίας (δρόμος 87 χλμ)
2η θέση
Παναγιώτης Παρασκευόπουλος: Δισκοβολία
Μιλτιάδης Γκούσκος: Σφαιροβολία
Γεώργιος Κωλέττης: Ποδηλατοδρομία (100 χλμ)
Παναγιώτης Παυλίδης: Τυφέκιο από 200μ.
Τηλέμαχος Καράκαλος: Σπαθασκία φιλάθλων
Θωμάς Ξενάκης: Αναρρίχηση επί κάλω
Χαρίλαος Βασιλάκος: Μαραθώνιος
Ιωάννης Ανδρέου: Κολύμβηση (1.200μ)
Διονύσης Κασδάγλης; Τένις
Διονύσης Κασδάγλης-Δημήτρης Πετροκόκκινος: Διπλό τένις
Σταμάτης Νικολόπουλος: Ποδηλασία (ένας γύρος)
Σταμάτης Νικολόπουλος: Ποδηλασία (2.000μ)
Γεώργιος Ορφανίδης: Πιστόλι από 25μ.
Αντώνης Πεπάνος: Κολύμβηση (500μ)
Γεώργιος Τσίτσας: Πάλη
Ιωάννης Φραγκούδης: Τυφέκιο
Σπύρος Χασάπης: Κολύμβηση ναυτών (100μ)
Ευστάθιος Χωραφάς: Κολύμβηση (100μ)
Ομάδα Πανελληνίου: Ομαδικό μονόζυγο-δίζυγο
3η θέση
Σπύρος Μπελόκας: Μαραθώνιος
Σωτήριος Βέρσης: Άρση βαρών με δύο χέρις
Δημήτριος Γολέμης: 800μ.
Ευάγγελος Δαμάσκος: Άλμα επί κοντώ
Νικόλαος Μαυράκης: Περίστροφο από 25μ.
Πέτρος Μέσσας: Μονόζυγο
Νικόλαος Μωράκης: Στρατιωτικό πιστόλι
Αλέξανδρος Νικολόπουλος: Άρση βαρών με το ένα χέρι
Γεώργιος Παπασιδέρης: Σφαίρα
Πέτρος Περσάκης: Άλμα τριπλούν
Αριστόβουλος Πετμεζάς: Ιππικό εφαλτήριο
Περικλής Πιερράκος-Μαυρομιχάλης: Σπάθη
Νικόλαος Τρικούπης: Τυφέκιο από 200μ.
Στέφανος Χριστόπουλος: Πάλη
Ευστάθιος Χωραφάς: Κολύμβηση (1.200μ)
Ευστάθιος Χωραφάς: Κολύμβηση (500μ)

Σεντ Λούις 1904
17 αθλητές
1η θέση
Περικλής Κακούσης: Άρση βαρών με δύο χέρις
3η θέση
Νικόλαος Γεωργαντάς: Δισκοβολία

Λονδίνο 1908
20 αθλητές
2η θέση
Μιχάλης Δωρίζας: Ακοντισμός
Κωνσταντίνος Τσικλητήρας: Άλμα εις ύψος άνευ φοράς
Κωνσταντίνος Τσικλητήρας: Άλμα εις μήκος άνευ φοράς
3η θέση
Αναστάσιος Μεταξάς: Σκοποβολή κατά πήλινων δίσκων

Στοκχόλμη 1912
28 αθλητές
1η θέση
Κωνσταντίνος Τσικλητήρας: Άλμα εις μήκος άνευ φοράς
3η θέση
Κωνσταντίνος Τσικλητήρας: Άλμα εις ύψος άνευ φοράς

Αμβέρσα 1920
54 αθλητές
2η θέση
Ομάδα σκοποβολής: Βολή από 30μ.

Μελβούρνη 1956
13 αθλητές
3η θέση
Γιώργος Ρουμπάνης: Άλμα επί κοντώ

Ρώμη 1960
48 αθλητές
1η θέση
Σκάφος «Νηρεύς»: Ιστιοπλοΐα κατηγορία Ντράγκον

Μεξικό 1968
45 αθλητές
3η θέση
Πέτρος Γαλακτόπουλος: Ελληνορωμαϊκή πάλη
4η θέση
Χρήστος Παπανικολάου: Άλμα επί κοντώ
Όθωνας Μοσχίδης: Ελληνορωμαϊκή πάλη
Νίκος Καρυπίδης: Ελευθέρα Πάλη

Μόναχο 1972
61 αθλητές
2η θέση
Ηλίας Χατζηπαυλής: Ιστιοπλοΐα, κατηγορία Φιν
Πέτρος Γαλακτόπουλος: Ελληνορωμαϊκή πάλη

Μόσχα 1980
41 αθλητές
1η θέση
Στέλιος Μυγιάκης: Ελληνορωμαϊκή πάλη
3η θέση
Γεώργιος Χατζηιωαννίδης: Ελευθέρα πάλη
Αναστάσιος Μπουντούρης: Ιστιοπλοΐα, κατηγορία Σόλινγκ

Λος Άντζελες 1984
62 αθλητές
2η θέση
Δημήτρης Θανόπουλος: Ελληνορωμαϊκή πάλη, κατηγορία 82κ.
3η θέση
Χαράλαμπος Χολίδης: Ελληνορωμαϊκή πάλη, κατηγορία 57κ.
4η θέση
Γιώργος Ποικιλίδης: Ελληνορωμαϊκή πάλη, κατηγορία 100κ.

Βαρκελώνη 1992
70 αθλητές
1η θέση
Πύρρος Δήμας: Άρση βαρών, κατηγορία 82,5κ
Βούλα Πατουλίδου: 100μ. μετ’ εμποδίων
5η θέση
Βαλέριος Λεωνίδης: Άρση Βαρών
6η θέση
Χριστίνα Θαλασσινίδου: Καλλιτεχνική κολύμβηση

Ατλάντα 1996
120 αθλητές
1η θέση
Πύρρος Δήμας: Άρση βαρών, κατηγορία 83κ
Ακάκιος Κακιασβίλης: Άρση βαρών, κατηγορία 99κ
Νίκος Κακλαμανάκης: Ιστιοπλοΐα, κατηγορία Μιστράλ
Ιωάννης Μελισσανίδης: Ασκήσεις εδάφους
2η θέση
Νίκη Μπακογιάννη: Άλμα εις ύψος
Λεωνίδας Σαμπάνης: Άρση βαρών, κατηγορία 59κ.
Βαλέριος Λεωνίδης: Άρση βαρών, κατηγορία 64κ.
Λεωνίδας Κόκκας: Άρση βαρών, κατηγορία 91κ.
4η θέση
Γιώργος Τζελίλης: Άρση βαρών, κατηγορία 64κ.
Βίκτωρ Μήτρου: Άρση βαρών, κατηγορία 76κ.
Νίκη Ξάνθου: Άλμα εις μήκος
Αναστάσιος Μπουντούρης: Ιστιοπλοΐα, κατηγορία Σταρ
5η θέση
Όλγα Βασδέκη: Άλμα εις τριπλούν
Παναγιώτης Ποικιλίδης: Ελληνορωμαΐκή πάλη
Εθνική ομάδα μπάσκετ
6η θέση
Λάμπρος Παπακώστας: Άλμα εις ύψος
Ιορδάνης Κωνσταντινίδης: Ελληνορωμαϊκή πάλη, κατηγορία 90κ.
Εθνική ομάδα πόλο

Σίδνεϊ 2000
139 αθλητές
1η θέση
Κώστας Κεντέρης: 200μ.
Πύρρος Δήμας: Άρση βαρών, κατηγορία 85κ.
Ακάκιος Κακιασβίλης: Άρση βαρών, κατηγορία 94κ.
Μιχάλης Μουρούτσος: Τάε Κβον Ντο, κατηγορία 58κ.
2η θέση
Λεωνίδας Σαμπάνης: Άρση βαρών, κατηγορία 62κ.
Βίκτως Μήτρου: Άρση βαρών, κατηγορία 77κ.
Κατερίνα Θάνου: 100μ.
Τασούλα Κελεσίδου: Δισκοβολία
Μιρέλα Μανιάνι: Ακοντισμός
Δημοσθένης Ταμπάκος: Κρίκοι
3η θέση
Ιωάννα Χατζηιωάννου: Άρση βαρών, κατηγορία 63κ.
Εθνική ομάδα Ανσάμπλ (Ειρήνη Αϊνδηλή, Χαρά Καρυάμη, Μαρία Γεωργάτου, Χαρίκλεια Πανταζή, Ευαγγελία Χριστοδούλου, Άλλα Πολάτου)
Αμιράν Καρντάνοφ: Ελευθέρα Πάλη, κατηγορία 54κ.
4η θέση
Κώστας Θάνος: Ελληνορωμαϊκή πάλη, κατηγορία 97κ.
Εθνική ομάδα ομαδικού Ολυμπιακού Σπριντ (Δημήτρης Γεωργαλής, Λάμπρος Βασιλόπουλος, Κλεάνθης Μπάργκας): Ποδηλασία
5η θέση
Στέλλα Τσικούνα: Δισκοβολία
Αφταντίλ Ξανθόπουλος: Πάλη, κατηγορία 97.
Τιγκράν Ουσλιάν: Πυγμαχία, κατηγορία 60κ.
Αρετή Αθανασοπούλου: Τάε Κβον Ντο, κατηγορία 57κ.
6η θέση
Βαλέριος Λεωνίδης: Άρση βαρών, κατηγορία 69 κ.
Κώστας Γκατσιούδης: Ακοντισμός
Νίκος Κακλαμανάκης: Ιστιοπλοΐα, κατηγορία Μιστράλ
Χάιντι Αντικατζίδη: Ατομικό ιππικό τρίαθλο
Δημήτρης Γεωργαλής: Ποδηλασία

Αθήνα 2004
436 αθλητές
1η θέση
Θωμάς Μπίμπης-Νίκος Συρανίδης: Συγχρονισμένες καταδύσεις από 3μ.
Ηλίας Ηλιάδης: Τζούντο, κατηγορία 81κ.
Σοφία Μπεκατώρου-Αιμιλία Τσουλφά: Ιστιοπλοΐα, κατηγορία 470
Δημοσθένης Ταμπάκος: Κρίκοι
Αθανασία Τσουμελέκα: 20χλμ βάδην
Φανή Χαλκιά: 400μ μετ’ εμποδίων
2η θέση
Τασούλα Κελεσίδου: Δισκοβολία
Νίκος Κακλαμανάκης: Ιστιοπλοΐα, κατηγορία Μιστράλ
Πηγή Δεβετζή: Άλμα εις τριπλούν
Εθνική ομάδα πόλο γυναικών (Δήμητρα Ασιλιάν, Γεωργία Ελληνάκη, Ευτυχία Καραγιάννη, Αγγελική Καραπατάκη, Σταυρούλα Κοζομπόλη, Γεωργία Λάρα, Κυριακή Λιώση, Αντιόπη Μελιδώνη, Αντωνία Μωραΐτη, Ευαγγελία Μωραϊτίδιυ, Ανθούλα Μυλωνάκη, Κατερίνα Οικονομοπούλου, Αντιγόνη Ρουμπέση)
Ελισάβετ Μυστακίδου: Τάε Κβον Ντο, κατηγορία 67κ.
Αλέξανδρος Νικολαΐδης: Τάε Κβον Ντο, κατηγορία +80κ
3η θέση
Πύρρος Δήμας: Άρση βαρών, κατηγορία 85κ
Βασίλης Πολύμερος-Νίκος Σκιαθίτης: Κωπηλασία, κατηγορία διπλού σκιφ
Αρτιόμ Κιουρεγκιάν: Ελληνορωμαϊκή πάλη, κατηγορία 55κ
Μιρέλα Μανιάνι: Ακοντισμός

Πεκίνο 2008
152 αθλητές
2η θέση
Δημήτρης Μούγιος-Βασίλης Πολύμερος: Κωπηλασία, κατηγορία διπλό σκιφ
Αλέξανδρος Νικολαΐδης: Τάε Κβον Ντο, κατηγορία +80κ
3η θέση
Σοφία Μπεκατώρου-Βιργινία Κραβαριώτη-Σοφία Παπαδοπούλου: Ιστιοπλοΐα, κατηγορία Ίνγκλινγκ
Χρυσοπηγή Δεβετζή: Άλμα εις τριπλούν

Λονδίνο 2012
93 αθλητές
3η θέση
Ηλίας Ηλιάδης: Τζούντο, κατηγορία 90κ
Χριστίνα Γιαζιτζίδου-Αλεξάνδρα Τσιάβου: Κωπηλασία, κατηγορία διπλό σκιφ

*Στους Ολυμπιακούς αγώνες που η χώρα μας δεν κατέκτησε κάποιο μετάλλιο η εκπροσώπηση ήταν:
Παρίσι 1900: 3, Παρίσι 1924: 42, Άμστερνταμ 1928: 24, Λος Άντζελες 1932: 10, Βερολίνο 1936: 39, Λονδίνο 1948: 57, Ελσίνκι 1952: 13, Τόκιο 1964: 18, Μόντρεαλ 1976.

Συνοπτικά:
Διοργάνωση Αθλητές Χρυσά Ασημένια Χάλκινα Σύνολο
1986 Αθήνα 111 10 13 21 50
1900 Παρίσι
1904 Σεντ Λούις 17 1 1 2
1908 Λονδίνο 20 3 1 4
1912 Στοκχόλμη 28 1 1 2
1920 Αμβέρσα 54 1 1
1924 Παρίσι 42
1928 Άμστερνταμ 24
1932 Λος Άντζελες 10
1936 Βερολίνο 39
1948 Λονδίνο 57
1952 Ελσίνκι 25
1956 Μελβούρνη 13 1 1
1960 Ρώμη 48 1 1
1964 Τόκιο 18
1968 Μεξικό 45 1 1
1972 Μόναχο 61 2 2
1976 Μόντρεαλ 37
1980 Μόσχα 41 1 2 3
1984 Λος Άντζελες 62 1 1 2
1988 Σεούλ 56 1 1
1992 Βαρκελώνη 70 2 2
1996 Ατλάντα 120 4 4 8
2000 Σίδνεϊ 139 4 6 3 13
2004 Αθήνα 436 6 6 4 16
2008 Πεκίνο 152 2 2 4
2012 Λονδίνο 103 2 2
Σύνολο 1.317 30 44 41 115